Stabat Mater

1.
Stałą Matka bolejąca,
koło krzyża łzy lejąca,
gdy na krzyżu wisiał Syn.

A jej duszę potyraną,
rozpłąkaną, poszarpaną
miecz przeszywał ludzkich win.

O jak smutna, jak podcięta
była Matka Boża święta,
cicha w załamaniu rąk !

O, jak drżała i truchlała
i bolała, gdy patrzała
na synowskich tyle mąk.